增支部第519經（Aṅguttara Nikāya 5.33 / 4. Sumanavagga / Uggahasutta）

Aṅguttara Nikāya 5.33

4. Sumanavagga

Uggahasutta

Ekaṁ samayaṁ bhagavā bhaddiye viharati jātiyā vane.

Atha kho uggaho meṇḍakanattā yena bhagavā tenupasaṅkami; upasaṅkamitvā bhagavantaṁ abhivādetvā ekamantaṁ nisīdi. Ekamantaṁ nisinno kho uggaho meṇḍakanattā bhagavantaṁ etadavoca:

“Adhivāsetu me, bhante, bhagavā svātanāya attacatuttho bhattan”ti.

Adhivāsesi bhagavā tuṇhībhāvena.

Atha kho uggaho meṇḍakanattā bhagavato adhivāsanaṁ viditvā uṭṭhāyāsanā bhagavantaṁ abhivādetvā padakkhiṇaṁ katvā pakkāmi.

Atha kho bhagavā tassā rattiyā accayena pubbaṇhasamayaṁ nivāsetvā pattacīvaramādāya yena uggahassa meṇḍakanattuno nivesanaṁ tenupasaṅkami; upasaṅkamitvā paññatte āsane nisīdi.

Atha kho uggaho meṇḍakanattā bhagavantaṁ paṇītena khādanīyena bhojanīyena sahatthā santappesi sampavāresi.

Atha kho uggaho meṇḍakanattā bhagavantaṁ bhuttāviṁ onītapattapāṇiṁ ekamantaṁ nisīdi.

Ekamantaṁ nisinno kho uggaho meṇḍakanattā bhagavantaṁ etadavoca:

“imā me, bhante, kumāriyo patikulāni gamissanti.

Ovadatu tāsaṁ, bhante, bhagavā;

anusāsatu tāsaṁ, bhante, bhagavā, yaṁ tāsaṁ assa dīgharattaṁ hitāya sukhāyā”ti.

Atha kho bhagavā tā kumāriyo etadavoca:

“tasmātiha, kumāriyo, evaṁ sikkhitabbaṁ:

‘yassa vo mātāpitaro bhattuno dassanti atthakāmā hitesino anukampakā anukampaṁ upādāya, tassa bhavissāma pubbuṭṭhāyiniyo pacchānipātiniyo kiṅkārapaṭissāviniyo manāpacāriniyo piyavādiniyo’ti.

Evañhi vo, kumāriyo, sikkhitabbaṁ.

Tasmātiha, kumāriyo, evaṁ sikkhitabbaṁ:

‘ye te bhattu garuno bhavissanti mātāti vā pitāti vā samaṇabrāhmaṇāti vā, te sakkarissāma garuṁ karissāma mānessāma pūjessāma abbhāgate ca āsanodakena paṭipūjessāmā’ti.

Evañhi vo, kumāriyo, sikkhitabbaṁ.

Tasmātiha, kumāriyo, evaṁ sikkhitabbaṁ:

‘ye te bhattu abbhantarā kammantā uṇṇāti vā kappāsāti vā, tattha dakkhā bhavissāma analasā, tatrupāyāya vīmaṁsāya samannāgatā, alaṁ kātuṁ alaṁ saṁvidhātun’ti.

Evañhi vo, kumāriyo, sikkhitabbaṁ.

Tasmātiha, kumāriyo, evaṁ sikkhitabbaṁ:

‘yo so bhattu abbhantaro antojano dāsāti vā pessāti vā kammakarāti vā, tesaṁ katañca katato jānissāma akatañca akatato jānissāma, gilānakānañca balābalaṁ jānissāma, khādanīyaṁ bhojanīyañcassa paccaṁsena saṁvibhajissāmā’ti.

Evañhi vo, kumāriyo, sikkhitabbaṁ.

Tasmātiha, kumāriyo, evaṁ sikkhitabbaṁ:

‘yaṁ bhattā āharissati dhanaṁ vā dhaññaṁ vā rajataṁ vā jātarūpaṁ vā, taṁ ārakkhena guttiyā sampādessāma, tattha ca bhavissāma adhuttī athenī asoṇḍī avināsikāyo’ti.

Evañhi vo, kumāriyo, sikkhitabbaṁ.

Imehi kho, kumāriyo, pañcahi dhammehi samannāgato mātugāmo kāyassa bhedā paraṁ maraṇā manāpakāyikānaṁ devānaṁ sahabyataṁ upapajjatīti.

Yo naṁ bharati sabbadā,

niccaṁ ātāpi ussuko;

Sabbakāmaharaṁ posaṁ,

bhattāraṁ nātimaññati.

Na cāpi sotthi bhattāraṁ,

issācārena rosaye;

Bhattu ca garuno sabbe,

paṭipūjeti paṇḍitā.

Uṭṭhāhikā analasā,

saṅgahitaparijjanā;

Bhattu manāpaṁ carati,

sambhataṁ anurakkhati.

Yā evaṁ vattatī nārī,

bhattuchandavasānugā;

Manāpā nāma te devā,

yattha sā upapajjatī”ti.

Tatiyaṁ.